روزنامه نسل فردا- دوشنبه 12 دی ماه 1390

در طى يك دهه گذشته كمتر با نمايشگاه مدرنى در فضاى
عكاسانه اصفهان روبرو بوده ايم و فقر ارايه آثار متفاوت،
چهر ه گالرى هاى شهر را به نمايش آثار سنتى سوق داده است،
اما رسول كمالى ، طراح گرافيك ، مدرس هنر و عضو هيأت علمى
موسسه آموزش عالى سپهر اصفهان كه تعدادى از آثار خود را در
خردادماه امسال با عنوان »توامان « در گالرى محسن تهران
 به نمايش گذاشته بود، در اواخر ماه گذشته با انتخابى ديگر از
همين مجموعه، نمايشگاهى در گالرى متن اصفهان بر پا ساخت.
اين مجموعه شامل 24 فريم فتومنتاژ از تلفيق معمارى سنتى
 شرق و بالاخص اصفهان است كه چشم هر بينند هاى را به خود
خيره كرده و ما را اميدوار میكند كه مى توان به اندك نمايشگا ه هايى
با موضوعات بكر در اين وانفسا و جوزدگى جشنواره هاى كذايى
در بين عكاسان سنتى اين شهر اميدوار بود.
به اين بهانه به گفت وگويى با وى پرداخته ايم كه در ادامه م ىخوانيم؛

1)«توامان» به معنی هم‌زمانی دو یا چند اتفاق است که در آثار رخ در حال رخ دادن است. هر اثر از نظر فرمیک بیننده را دچار چند بینی می کند ... همزمانی در بطن اثر شکل می گیرد ؛ در واقع با اشتراکات متناقض چند کنش در فرم های آشنا ، تنش ایجاد می کند . این تنش تا جایی پیش می رود که بسان یک اثر مفهومی ، مخاطب را به تعامل وادار می سازد و در عین حال از جریان دلالتی خطی و مشخص دور می سازد تا خوانشی آزاد بر آن صورت بگیرد.

2) تکرار و تقارن یکی از ویژگی های هنر شرقی است . این کیفیتها در فرهنگ اساطیری و مذهبی ما مفاهیم نمادین و حکمی زیادی دارد: حیات، زایش، زمان، تعامل، وحدت در کثرت، تعادل، تکامل،ثنویت و ... تکرار معنای استمرار حضور را دارد و تقارن مفهوم ثبات و به تعادل رسیدن دوگانه گی است؛ نمونه آن را در شرق با ین و یان و در فضای معماری ما مثل چلیپا و شمسه داریم.
3)من در همین محیط به دنیا آمده ام و سعی کردم با همین محیط به یک زبان فردی برسم و با تغییر  و التقاط فرمها و نسبتها و ویژگی های معمارانه، به فهم شخصی تری رسیده و به نوعی از چنین فضای پیش تجربه شده ای آشنایی زدایی کنم .
4) چیدمان آثار در نمایشگاه به شکلی است  که از لحظه آغاز مخاطب گویی  از ازدحام فضایی بیرونی با شکست و پیچش محیط وارد خلوتی اندرونی و باطنی می شود که تنها یک اثر با قطعه ی شعری کلاسیک بر دیواری طلایی رنگ قرار گرفته است در دو طرف این تابلو ، دو عکس با فضای شهرنشینی مدرن به چشم می خورد که تمام جهات خطوط پرسپکتیو آن به سمت همین تابلو در حرکت است.
5) مخاطب در خوانش آثار آزاد است تا به هر نوعی وهم زدگی و خواب گونگی فضای تصاویر را  با شناخت نماد و نشانه های تجربه شده در معماری سنتی تفسیر کند.البته همین که مخاطب عام هم برای دقایقی روبروی آثار بایستد و از دیدن این ناهمگونی، دچار شک و تردید شود، کافی است.
 
6)پیشینه ی بکارگیری نقوش گرفت و گیر حیوانی، در معماری پس از اسلام در ایران به دوران سلجوقیان باز می گردد. بر دیواره های معماری یکی از آثار ، گرفت و گیر دو مرغابی یا شکار گاو توسط شیر عیان است ... این نقوش در معماری با گوشت سلاخی شده ای که بر پایین همان دیوار آویزان است ، عجین شده است تا فهمی از شکار را تداعی کند . حضور کلاغ یا تمساح در معماری به آشنازدایی از محیط کمک بیشتری کرده است.

4)حضور انسان ها با چهره هایی پنهان یا نا واضح بدون اینکه در معماری مورد تأکید باشند ، ابهام و وهم آلودگی بیشتری را به وجود آورده است .

6)ایده نه در ابتدا بلکه در حین فرایند طراحی و با کلنجار رفتنهای حسی و لحظه ای با فرم های معماری به نتیجه رسیده است . به نوعی، اشکال در معماری همانند حروف الفبا هستند که جملات شخصی تری را تدارک دیده اند... قطعاً گر بار دیگر سراغ این اشکال بروم ، برخورد دیگری را ارایه خواهم داد.
پروسه ی طراحی هر کدام از فتو منتاژها دو تا سه روز زمان برد و در حال حاضر یک سال و نیم از شروع امر طراحی می گذرد.
این آثار طراحی معاصر است و به تعریف درست تری New Art  محسوب می شوند. البته باید بگویم Photo art جدا از عکاسی نیست، بلکه امروز یکی از شاخه های هنر عکاسی است . خلق این تصاویر در دو مرحله صورت گرفته است: عکاسی ابتدایی دوربین با بستن حدود فضا و برش آن ، سپس افزودن اجزای عکاسی شده ی دیگر به آن با بکارگیری تکنیکهای گرافیکی که اصلی‌ترین مرحله ی آن به حساب می آید.
 
از ابتدا با رویکرد سیاه و سفید شروع کردم . عکاسی سیاه و سفید حسی اصیل و نوستالژیک دارد که در عکس دیده شدن تصاویر منتاژی می توانست کارآمدتر جلوه کند. در عین حال باعث می شد آثار به بدلی از واقعیت تبدیل شوند که در دنیای واقع امکان پذیر نیستند. شکستن امر واقع در فتو مونتاژ بر خلاف فتو کلاژ که تکه هایی به هم چسب خورده است، پیوستار مجدد اشکال را فراهم می سازد و سیاه و سفید بودن امکان این تلفیق را آسان تر می کرد.